Geld en Donuts

Geld, onwetendheid en donuts

Een gezellige zaterdag ochtend in VIP City, Eurazië, februari 2184.

Money, ignorance and donuts, Daar ging het gisteren aan de koffietafel over bij ons thuis. Een heel intercoffee2essant gesprek over hoe het in de eenentwintigste eeuw zo catastrofaal is kunnen aflopen.

Ik stak meteen van wal: “Een lang en ingewikkeld verhaal in twee alinea’s samengevat. Amerika in 2020 verbruikte een kwart van alle olie op aarde terwijl het slechts vijf procent van de populatie telde. Geen goede balans dus. Het probleem lag in het systeem. Amerika was vanaf de jaren vijftig van de mass consumptiontwintigste eeuw de leidinggevende en meest benijdenswaardige maatschappij volgens de toen heersende normen. Fantastische uitvindingen zagen het daglicht en de economie bloeide er als nooit tevoren. Dat hele proces zorgde voor een economische omwenteling die door velen als de ‘American Dream’ werd bestempeld maar die in wezen ook de geboorte was van ‘De consumptie maatschappij’.

De grondregel van de consumptie maatschappij stelt dat mensen moeten consumeren om de productie in stand te houden. De tweede regel zegt dat economische groei wordt geregeld door vraag en aanbod. Meer regels zijn er eigenlijk niet. Groei kan dus enkel komen van hogere vraag en daarom wordt alles ingezet om de vraag blijvend aan te zwengelen.”

Mijn tafelgenoten knikten, dronken een slok koffie en keken me veelbetekenend aan. Wat ze dachtenpotatoes-ketchup-murder-blood-111130 was zo vanzelfsprekend dat het geen woorden behoefde: “Zo’n systeem kan nooit in stand gehouden worden. Eens houdt het op. De vereiste productie-energie en de accumulatie aan afvalstoffen zorgen onvermijdelijk voor een ‘dead end’, ” hoorde ik hen denken.

Ik knikte. “Ja, dat is ook juist, maar…het systeem stak iedereen zo de ogen uit dat het zichzelf onmiddellijk stockexchangeexporteerde tot in de verste uithoeken van de wereld. De honger naar méér geld, méér macht en méér luxe zorgden voor een algehele massahysterie waaraan nauwelijks te ontsnappen was.

En als iemand vroeg: “Hoeveel is eigenlijk genoeg?” dan was het antwoord, “Nog een klein beetje meer.”

De prijs die onvermijdelijk moest betaald worden werd telkens doorgeschoven naar de volgende generaties. Toen raakte de olie op, vervuilde het drinkwater en kraakte het klimaat. De oorlog duurde, zoals jullie weten, twintig jaar. De rest is geschiedenis.

Mijn tafelgenoot die zich tot een volgende generatie rekende knikte nogmaals en zei: “Voor die massahysterie betalen wij vandaag nog steeds de prijs. Daarom omarmen we nu een ‘donut-economie’ in plaats van die achterhaalde ‘the-sky-is-the-limit-economie’ die onze planeet en ons ras net niet in de vernieling hielp.”donuts

Ik vroeg en kreeg het zout, strooide er voorzichtig wat van op mijn spiegeleitje en glimlachte terug.

“De Donut economie, waarbij productie, consumptie, kwaliteit, kwantiteit, duurzaamheid en eerlijkheid in dynamisch evenwicht worden gehouden. Zo is dat. Daar heeft die fantastische madam, hoe heet ze ook weer…Kate Raworth, ja, zij was het, een mooi verhaal over neergezet, een nieuw economisch model voor de 21st eeuw.”

Dan floepte een hologram op in het midden van de ontbijttafel en we keken samen naar het nieuws van de dag.

Meer weten over de donut economie? Het kan de geschiedenis veranderen! https://www.youtube.com/watch?v=TQCuBGTHwFo
https://www.kateraworth.com/

Royalty free pictures: pexel.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s